بهترین جنس لباس در کوهنوردی؛ انتخابی که تفاوت مسیر را میسازد
در کوهنوردی، لباس فقط پوشاک نیست. لباس سیستم محافظت از بدن در برابر سرما، رطوبت، باد و تغییرات ناگهانی آبوهواست. انتخاب جنس مناسب میتواند تجربهی شما را از یک صعود خستهکننده به یک ماجراجویی بیدغدغه تبدیل کند.
۱. لایه پایه: مدیریت رطوبت (Moisture Management)
در تماس مستقیم با پوست، هدف اصلی کنترل تعریق است. الیاف طبیعی مثل پنبه در این لایه بدترین انتخاب هستند، چون رطوبت را جذب و نگه میدارند. بهجای آن:
پلیپروپیلن
نایلون
الیاف مصنوعی تکنیکال
این جنسها رطوبت را از پوست دور میکنند و خشک میمانند. نتیجه: بدن خنکتر، خطر سرمازدگی کمتر، و راحتی بیشتر.
۲. لایه میانی: عایق حرارتی (Insulation)
وظیفهی این لایه نگهداشتن گرماست. دو گزینهی اصلی کاربردی:
پشم مرینوس
سبک، تنفسی، و حتی وقتی مرطوب است هنوز عایق است.
الیاف مصنوعی (مثل پلیاسترهای توخالی)
عملکرد خوب در شرایط مرطوب، قیمت مناسبتر.
پشم مرینوس برای کوهنوردی چندروزه و ارتفاع متوسط عالی است، الیاف مصنوعی برای بارندگی یا شرایط مرطوب کارآمدتر عمل میکنند.
۳. لایه بیرونی: محافظت در برابر شرایط سخت (Shell Layer)
بالاخره لباسهایی که جلوی باد، باران و برف را میگیرند. اینجا انتخاب جنس اشتباه یعنی خیس، سرد و بیحوصله.
گورتکس و ممبرانهای مشابه این مواد ضدآب و تنفسپذیر هستند و بهترین انتخاب برای شرایط بارانی و برفیاند.
پارچههای مقاوم در برابر سایش برای کوهنوردیهای فنی و مسیرهای پرسنگ لازماند.
در این لایه، ضدآب بودن بدون تنفسپذیری یعنی عرق جمعشده و احساس خفگی. بنابراین تکنولوژیهای ممبراندار مثل Gore-Tex یا eVent انتخابهای قابلاعتمادتری هستند.
۴. تکمیل سیستم: کلاه، دستکش و جوراب
هرچند همینها را جدا از جنس لباس میگوییم، اما واقعیت این است که بیشتر گرمای بدن از سر و پاها از دست میرود. بنابراین:
جورابهای فنی از پشم مرینوس یا ترکیبهای مهندسیشده
دستکشهای لایهای
کلاههایی با پوشش گوش
اینها ظاهر کوچک دارند، اما در عملکرد کلی تأثیر بزرگی میگذارند.
به طور خلاصه، بهترین جنس لباس در کوهنوردی یعنی:
۱. لایهی پایه از الیاف مصنوعی مدیریتکننده رطوبت
۲. لایهی میانی از پشم مرینوس یا عایق مصنوعی
۳. لایهی بیرونی از پارچههای ضدآب و تنفسپذیر
۴. تکمیل با جوراب و کلاه مناسب
هیچ دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.